گيرم كه درباورتان به خاك نشستم

وساقه هاي جوانم ازضربه هاي تبرهاتان زخم دار است

باريشه چه مي كنيد

گيرم كه برسر اين بام بنشسته در كمين پرنده اي

پرواز را علامت ممنوع ميزنيد

بارويش ناگزير جوانه چه ميكنيد

.

.

.

.

تمام بغض قناري ها صداتو ترسونده

اجاق كينه ي پاييزي گلاتو سوزونده

تواون ستاره ي خاموشي كه خواب تورو برده

پيام سرخ شقايق ها تو قلب تو مرده

چشات مثل شب باروني دلت پراز غم پنهوني مثل پرنده زندوني

بخون به ناله ي دل

مثال تيغ گل زردم

يه شعر خسته ي پر دردم

ببين كه قايق اميدم

نشسته بي تو به گل

.

.

.

.

غم غريب كودوم غروبي كه عطر پاييز گرفته بوي تنت

نگات به سوي كودوم ستارست كه قلب پارست به زير پيرهنت

من و تو چله نشين اين شب پر اندوهيم

من و تو سايه ي غمگين غروب روبه روييم

چرا به سفره ي ما ديگر نشاني از نان نيست

به خاك غمزده ي شهرم نمي ز باران نيست

.

.

.

.

تمام بغض قناري ها صداتو ترسونده

اجاق كينه ي پاييزي گلاتو سوزونده

تواون ستاره ي خاموشي كه خواب تورو برده

پيام سرخ شقايق ها تو قلب تو مرده

چشات مثل شب باروني دلت پراز غم پنهوني مثل پرنده زندوني

بخون به ناله ي دل

مثال تيغ گل زردم

يه شعر خسته ي پر دردم

ببين كه قايق اميدم

نشسته بي تو به گل